تبلیغات
شـــب شـــعـر - مطالب ابر فروغ فرخ زاد
 
بهترین شعرهایی که می خونم...

فروغ فرخزاد

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 18 فروردین 1392-10:39 ب.ظ



آن تیره مردمکها آه
آن صوفیان ساده خلوت نشین من
در جذبه سماع دو چشمانش
از هوش رفته بودند
دیدم که بر سراسر من موج می زند
چون هرم سرخگونه آتش
چون انعکاس آب
چون ابری از تشنج بارانها
چون آسمانی از نفس فصلهای گرم
تا بی نهایت
تا آن سوی حیات
گسترده بود او
دیدم که در وزیدن دستانش
جسمیت وجودم
تحلیل می رود
دیدم که قلب او
با آن طنین ساحر سرگردان
پیچیده در تمامی قلب من
ساعت پرید
پرده به همراه باد رفت
او را فشرده بودم
در هاله حریق
می خواستم بگویم
اما شگفت را
 انبوه سایه گستر مژگانش
چون ریشه های پرده ابریشم
جاری شدند از بن تاریکی
در امتداد آن کشاله طولانی طلب
و آن تشنج ‚ آن تشنج مرگ آلود
تا انتهای گمشده من
دیدم که می رهم
دیدم که می رهم
دیدم که پوست تنم از انبساط عشق ترک می خورد
دیدم که حجم آتشینم
آهسته آب شد
و ریخت ریخت ریخت
در ماه ‚ ماه به گودی نشسته ‚ ماه منقلب تار
در یکدیگر گریسته بودیم
در یکدیگر تمام لحظه ی بی اعتبار وحدت را
دیوانه وار زیسته بودیم

 فروغ فرخزاد





نظرات() 

فروغ فرخ زاد

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 14 آبان 1390-10:44 ب.ظ



امشب بر آستان جلال تو

آشفته ام ز وسوسهٔ الهام

جانم از این تلاش به تنگ آمد

ای شعر ... ای الههٔ خون آشام

دیریست کان سرود خدایی را

در گوش من به مهر نمی خوانی

دانم که باز تشنهٔ خون هستی

اما ... بس است این همه قربانی

خوش غافلی که از سر خودخواهی

با بنده ات به قهر چه ها کردی

چون مهر خویش در دلش افکندی

او را ز هر چه داشت جدا کردی

دردا که تا به روی تو خندیدم

در رنج من نشستی و کوشیدی

اشکم چو رنگ خون شقایق شد

آن را به جام کردی و نوشیدی

چون نام خود به پای تو افکندم

افکندیَم به دامن دام ننگ

آه ... ای الهه کیست که می کوبد

آیینهٔ امید مرا بر سنگ ؟

در عطر بوسه های گناه آلود

رویای آتشین تو را دیدم

همراه با نوای غمی شیرین

در معبد سکوت تو رقصیدم

اما ... دریغ و درد که جز حسرت

هرگز نبوده باده به جام من

افسوس ... ای امید خزان دیده

کو تاج پر شکوفهٔ نام من ؟

از من جز این دو دیدهٔ اشک آلود

آخر بگو ... چه مانده که بستانی ؟

ای شعر ... ای الههٔ خون آشام

دیگر بس است ... این همه قربانی !


فروغ فرخزاد




نظرات() 

فروغ فرخزاد

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 9 مرداد 1390-07:33 ب.ظ

خواب خواب خواب

             او غنوده است

                 روی ماسه های گرم

                                  زیر نور تند آفتاب

از میان پلک های نیمه باز

                 خسته دل نگاه می کند

جویبار گیسوان خیس من

             روی سینه اش روان شده

بوی بومی تنش

         در تنم وزان شده

خسته دل نگاه می کند

                 آسمان به روی صورتش خمیده است

دست او میان ماسه های داغ

                با شکسته دانه هایی از صدف

                                  یک خط سپید بی نشان کشیده است

         دوست دارمش...

            مثل دانه ای که نور را

                  مثل مزرعی که باد را

                      مثل زورقی که موج را

                             یا پرنده ای که اوج را

          دوست دارمش...

 از میان پلک های نیمه باز

           خسته دل نگاه می کنم

 کاش با همین سکوت و با همین صفا

            در میان بازوان من

                    خاک می شدی

                          با همین سکوت و با همین صفا...

در میان بازوان من

           زیر سایبان گیسوان من

                   لحظه ای که می مکد لبان تو 

                         سرزمین تشنه ی تن جوان من

 چون لطیف بارشی

               یا مه نوازشی

                      کاش خاک می شدی...

                                کاش خاک می شدی...

    تا دگر تنی

     در هجوم روزهای دور

             از تن تو رنگ و بو نمی گرفت

                               با تن تو خو نمی گرفت

    تا دگر زنی

       در نشیب سینه ات نمی غنود

                     سوی خانه ات نمی غنود

                         نغمه ی دل تو را نمی شنود

از میان پلک های نیمه باز

       خسته دل نگاه می کنم

              مثل موج ها تو از کنار من

                                      دور می شوی...

                                              باز دور می شوی...

    روی خط سربی افق

             یک شیار نور میشوی

 با چه می توان

      عشق را به بند جاودان کشید؟

                        با کدام بوسه با کدام لب؟

                             در کدام لحظه در کدام شب؟

مثل من که نیست می شوم...

                                    مثل روزها...

                                        مثل فصل ها...

                                            مثل آشیانه ها...

                مثل برف روی بام خانه ها...

او هم عاقبت

   در میان سایه ها غبار می شود

                              مثل عکس کهنه ای

                                         تار تار تار می شود

با کدام بال می توان

     از زوال روزها و سوزها گریخت!

با کدام اشک می توان

     پرده بر نگاه خیره ی زمان کشید؟

با کدام دست می توان

      عشق را به بند جاودان کشید؟

با کدام دست؟...

                         خواب خواب خواب

                                     او غنوده است

                                    روی ماسه های گرم

                                                 زیر نور تند آفتاب...


فروغ فرخ زاد





نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox