بهترین شعرهایی که می خونم...

سهراب سپهری

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 4 فروردین 1392-11:00 ب.ظ



آه، در ایثار سطح ها چه شکوهی است !

                                     ای سرطان شریف عزلت!

                                                    سطح من ارزانی تو باد!
یک نفر آمد

      تا عضلات بهشت

              دست مرا امتداد داد

یک نفر آمد که نور صبح مذاهب

                      در وسط دگمه های پیرهنش بود

از علف خشک آیه های قدیمی

                            پنجره می بافت

مثل پریروزهای فکر، جوان بود

حنجره اش از صفاف آبی شط ها

                                     پر شده بود

یک نفر آمد کتاب های مرا برد

      روی سرم سقفی از تناسب گل ها گشید

                         عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد

میز مرا زیر معنویت باران نهاد

                              بعد، نشستیم

حرف زدیم از دقیقه های مشجر

               از کلماتی که زندگی شان ، در وسط آب می گذشت

فرصت ما زیر ابرهای مناسب

                       مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه

                                            حجم خوشی داشت

نصفه شب بود، از تلاطم میوه

                         طرح درختان عجیب شد

رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت

                  بعد

                        دست در آغاز جسم آب تنی کرد

                                     بعد در احشای خیس نارون باغ

                                                                        صبح شد.

از سهراب سپهری






نظرات() 

سهراب سپهری

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 23 آذر 1391-07:49 ب.ظ



تنها به تماشای چه ای؟
بالا، گل یك روزه نور.
پایین، تاریكی باد.
بیهوده مپای، شب از شاخه نخواهد ریخت، و دریچه خدا روشن نیست.
از برگ سپهر، شبنم ستارگان خواهد پرید.
تو خواهی ماند و هراس بزرگ. ستون نگاه، و پیچك غم.
بیهوده مپای.
برخیز، كه وهم گلی، زمین را شب كرد.
راهی شو، كه گردش ماهی، شیار اندوهی در پی خود نهاد.
زنجره را بشنو: چه جهان غمناك است، و خدایی نیست، و خدایی هست، و خدایی...
بی گاه است، ببوی و برو، و چهره زیبایی در خواب دگر ببین.


سهراب سپهری




نظرات() 

سهراب سپهری

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 29 مهر 1390-08:18 ب.ظ



روزی

             خواهم آمد ، و پیامی خواهم آورد .

             در رگ ها ، نور خواهم ریخت .

و صدا خواهم در داد : ای سبدهاتان پر خواب ! سیب آوردم ، سیب سرخ خورشید /

 

خواهم آمد ، گل یاسی به گدا خواهم داد .

زن زیبای جذامی را ، گوشواری دیگر خواهم بخشید .

کور را خواهم گفت : چه تماشا دارد باغ !

دوره گردی خواهم شد ، کوچه ها را خواهم گشت ، جار خواهم زد :

آی شبنم ، شبنم ، شبنم .

رهگذاری خواهد گفت : راستی را ، شب تاریکی است ،

کهکشانی خواهم دادش .

             روی پل دخترکی بی پاست ، دُب اکبر را بر گردن او خواهم آویخت .

 

هر چه دشنام ، از لب ها خواهم برچید .

هر چه دیوار ، از جا خواهم برکند .

رهزنان را خواهم گفت : کاروانی آمد بارش لبخند !

ابر را ، پاره خواهم کرد .

             من گره خواهم زد ، چشمان را با خورشید ،

دل ها را با عشق ، سایه ها را آب ، شاخه ها را با باد .

و بهم خواهم پیوست ، خواب کودک را با زمزمه ی زنجره ها .

بادبادک ها ، به هوا خواهم برد .

گلدان ها ، آب خواهم داد .

 

خواهم آمد پیش اسبان ، گاوان ، علف سبز نوازش خواهم ریخت .

             مادیانی تشنه ، سطل شبنم را خواهم آورد .

خر فرتوتی در راه ، من مگس هایش را خواهم زد .

 

خواهم آمد سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت .

             پای هر پنجره ای ، شعری خواهم خواند .

هر کلاغی را کاجی خواهم داد .

مار را خواهم گفت : چه شکوهی دارد غوک !

  آشتی خواهم داد .

  آشنا خواهم کرد .

   راه خواهم رفت .

     نور خواهم خورد .

             دوست خواهم داشت .

 

از : سهراب سپهری






نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic