بهترین شعرهایی که می خونم...

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 11 اردیبهشت 1390-09:28 ب.ظ




یک شب از دست کسـی

             بــاده ای
                      خـواهم خورد


که مرا بـا خود تا آن سوی

        اسرار جهــان
                       خــواهـــد بــرد


با من از هـست بـه
                        بـــــود

بـا مـن از نـور بــه
                       تــاریــکی

از
شعــلـه بـــه دود


بـا مـن از آوا تـــا
                   خـامــوشی

دورتـر شایــد... تـا عـمـــــق
                                    فرامــوشی

راه خـواهــد پیمــود

           کی از آن سرمستــی خواهـم رسـت ؟

کی به همـراهــان خواهــم پیوســت ؟


مـن امیـــدی را در خود
                           بـــارور ساختـــه ام

تــــار و پــــودش را
                        بـا 
                            عشــــق تـــو پـرداختـه ام

مثـل تابیـدن مهـــری در دل

        مثل جوشیـدن
                  شعـری از جــان

مثـل بالیدن عطــری در گــل
             جـریان خـواهـم یــافــت



مست از شوق تـو از عمـق فــرامـوشـی

راه خــواهـم افتـاد
                              باز از ریشـه به
                                         
بـــــرگ

بـاز از بــود بـه
              هســـت

بـاز از خامـوشـی تـا
                           فـــریـاد

سفـر تـن را تـا خـاک تماشــا کـردی


سفــر جــان را از خاک بـه

                           افــــلاک ببیــــن

گـر مــرا می
             جــــویی

سبــزه هـا را دریــاب
             با درختــان بنشیـن


کــــی ؟
              کجــــا ؟
                          آه نمی دانــــــم

                                        ای کــــدامیـــنــــ ســــاقـــی

                      ای کـدامیــــنــــ شــــــبــــ

    منتظــــر می مانـــــم....

فریدون مشیری
                                      




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 2 اردیبهشت 1390-08:09 ب.ظ


فریدون مشیری


ز دل و دیده گرامی‌تر هم آیا هست؟
آری، دست
از دل و دیده گرامی‌تر: دست

زین‌ همه گوهر پیدا و نهان، در تن و جان
بی‌گمان دست گرانقدرتر است

هرچه حاصل کنی از دنیا، دستاورد است
هرچه اسباب جهان باشد در روی زمین
دست دارد همه را زیر نگین
سلطنت را که شنیده‌است چنین؟

شرف دست همین بس که نوشتن با اوست
خوش‌ترین مایه دلبستگی من، با اوست

در فروبسته‌ترین دشواری
در گرانبارترین نومیدی
بارها بر سر خود بانگ زدم
هیچ‌ات ار نیست، مخور خون جگر، دست که هست
بیستون را یاد آر
دستهایت را بسپار به کار
کوه را چون پر کاه از سر راهت بردار

وه چه نیروی شگفت‌انگیزی است
دستهایی که به هم پیوسته‌است
به یقین، هر که به هر جای درآید از پای
دستهایش بسته‌است

دست در دست کسی، یعنی: پیوند دو جان
دست در دست کسی، یعنی: پیمان دو عشق
دست در دست کسی داری اگر، دانی، دست
چه سخن‌ها که بیان می‌کند از دوست به دوست

لحظه‌ای چند، که از دست طبیب
گرمی مهر به پیشانی بیمار رسد
نوشداروی شفابخش‌تر از داروی اوست

چون به رقص آیی و سرمست برافشانی دست
پرچم شادی و شوق است که افراشته‌ای؛
لشکر غم خورد از پرچم دست تو شکست

دست گنجینه مهر و هنر است
خواه بر پرده ساز
خواه در گردن دوست
خواه بر چهره نقش
خواه بر دنده چرخ
خواه بر دسته داس
خواه در یاری نابینایی
خواه در ساختن فردایی

فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 24 فروردین 1390-10:03 ب.ظ


باران، عشق، فریدون مشیری


باران، قصیده واری،
-غمناک-
آغاز کرده بود.

می خواند و باز می خواند،
بغض هزار ساله ی دردش را،
انگار می گشود.
اندوه زاست زاری خاموش!
نا گفتنی ست...،
این همه غم؟!
ناشنیدنی است!

پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟
گفتند اگر تو نیز،
از اوج بنگری،
خواهی هزار بار ازو تلخ تر گریست!

فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 11 اسفند 1389-04:59 ب.ظ



چنین با مهربانی خواندنت چیست ؟
بدین نامهربانی راندنت چیست ؟
بپرس از این دل دیوانه من
که ای بیچاره ماندنت چیست ؟

از فریدون مشیری





نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 7 اسفند 1389-07:28 ب.ظ


می‌خواهم و میخواستمت، تا نفسم بود.
میسوختم از حسرت و عشق تو بسم بود.

عشق تو بسم بود، که این شعلهٔ بیدار
روشنگر شب های بلند قفسم بود.

آن بخت گریزنده دمی‌ آمد و بگذشت
غم بود، که پیوسته نفس در نفسم بود.

دست من و آغوش تو، هیهات، که یک عمر
تنها نفسی‌ با تو نشستن هوسم بود.

باﷲ، که بجز یاد تو، گر هیچ کسم هست
حاشا، که بجز عشق تو، گر هیچ کسم بود.

سیمای مسیحایی‌ اندوه تو، ای عشق
در غربت این مهلکه فریاد رسم بود.

لب بسته و پر سوخته، از کوی تو رفتم
رفتم، به خدا گر هوسم بود، بسم بود.


از: فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 19 بهمن 1389-07:01 ب.ظ


اى خشمِ به جان تاخته،
                         توفانِ شرر شو

اى بغضِ گل انداخته
                         فریادِ خطر شو

اى روىِ برافروخته
                        خود پرچمِ ره باش

اى مشتِ برافراخته
                        افراخته ترشو

اى حافظِ جانِ وطن
                         از خانه برون آى

از خانه برون چیست 
                          كه از خویش به در شو

گر شعله فرو ریزد
                          بشتاب و میندیش

ور تیغ فرو بارد
                          اى سینه سپر شو


خاكِ پدران است كه دستِ دگران است

هان اى پسرم
                      خانه نگهدارِ پدر شو

دیوارِ مصیبت كده ىِ حوصله بشكن

شرم آیدم از این همه صبرِ تو،
                                       ظفر شو

تا خود جگرِ روبهكان را بدرانى

چون شیر درین بیشه سراپاى،
                                        جگر شو

مسپار وطن را به قضا و قدر اى دوست

خود بر سرِ آن،
                    تن به قضا داده،
                                         قدر شو

فریاد به فریاد بیفزاى،
                            كه وقت است

در یك نفسِ تازه اثرهاست،
                                    اثر شو

ایرانىِ آزاده!
              جهان چشم به راه است

ایران ِكهن در خطر افتاده،
                                  خبر شو

مشتى خس و خارند،
                             به یك شعله بسوزان

بر ظلمتِ این شامِ سیه فام،
                                       سحر شو...


از: فریدون مشیری





نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 7 بهمن 1389-02:02 ب.ظ

love

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی درد مند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تو آسمان آبی آرامو روشنی
من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم
با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام ، بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی ، گرم تر بتاب



از : فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 23 دی 1389-02:31 ق.ظ


درون آینه ها در پی چه می گردی ؟

بیا ز سنگ بپرسیم !

که از حکایت فرجام ما چه می داند .

زان که غیر از سنگ ،

کسی حکایت فرجام را نمی داند .

همیشه از همه نزدیک تر به ما سنگ است .

نگاه کن

نگاه ها همه سنگ است و قلبها همه سنگ !

چه سنگبارانی !

گیرم گریختی همه عمر ،

کجا پناه بری ؟

خانه ی خدا سنگ است .

 

به قصه های غریبانه ام ببخشایید ،

که من که سنگ صبورم نه سنگم و نه صبور .

 

دلی که می شود از غصه تنگ می ترکد

چه جای دل که در این خانه سنگ می ترکد

در آن مقام که خون از گلوی نای چکد

عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد

چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم

دلم از این همه سنگ و درنگ می ترکد

 

بیا ز سنگ بپرسیم !

که از حکایت فرجام ما چه می داند .

از آن که عاقبت کار جام با سنگ است .

 

بیا ز سنگ بپرسیم !

نه بی گمان همه در زیر سنگ می پوسیم ،

و نامی از ما بر روی سنگ می ماند ؟

درون آینه ها در پی چه می گردی ؟



از: فریدون مشیری



                                



نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 16 دی 1389-05:43 ق.ظ


همرنگ گونه های تو مهتابم آرزوست

                  چون باده ی لب تو می نابم آرزوست


ای پرده پرده چشم توام باغ های سبز

                  در زیر سایه مژه ات خوابم آرزوست


دور از نگاه گرم تو بی تاب گشته ام

                  بر من نگاه کن که تب و تابم آرزوست


تا گردن سپید تو گرداب رازهاست

                   سرگشتگی به سینه گردابم آرزوست


تا وارهم ز وحشت شبهای انتظار

                  چون خنده ی تو مهر جهان تابم آرزوست


از: فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 15 آذر 1389-10:16 ق.ظ



صدف سینه من عمری
گهر عشق تو پروردست
کس نداند که درین خانه
طفل با دایه چه ها کردست
همه ویرانی و ویرانی
 همه خاموشی و خاموشی
سایه
افکنده به روزنها
پیچک خشک فراموشی
روزگاری است درین درگاه
بوی مهر تو نه پیچیدست
روزگاری است که آن فرزند
حال این دایه نپرسیدست
من و آن تلخی و شیرینی
من و آن سایه و روشنها
من و این دیده اشک آلود
که بود خیره به روزنها
یاد باد آن شب بارانی
که تو
در خانه ما بودی
شبم از روی تو روشن بود
 که تو یک سینه صفا بودی
رعد غرید و تو لرزیدی
رو به آغوش من آوردی
کام ناکام مرا خندان
به یکی بوسه روا کردی
باد هنگامه کنان برخاست
شمع لبخند زنان بنشست
رعد در خنده ما گم شد
برق در سینه شب بشکست
نفس تشنه
تبدارم
به نفس های تو می آویخت
خود طبعم به نهان می سوخت
عطر شعرم به فضا می ریخت
چشم بر چشم تو می بستم
دست بر دست تو می سودم
به تمنای تو می مردم
به تماشای تو خوش بودم
چشم بر چشم تو می بستم
شور و شوقم به سراپا بود
 دست بر دست تو می رفتم
هرکجا
عشق تو می فرمود
از لب گرم تو می چیدم
گل صد برگ تمنا را
در شب چشم تو میدیدم
سحر روشن فردا را
سحر روشن فردا کو
گل صد برگ تمنا کو
 اشک و لبخند و تماشا کو
آنهمه قول و غزل ها کو
باز امشب شب بارانی است
از هوا سیل بلا ریزد
 بر من و عشق غم آویزم
اشک از چشم خدا ریزد
من و اینهمه آتش هستی سوز
 تا جهان باقی و جان باقی است
بی تو در گوشه تنهایی
بزم دل باقی و غم ساقی است

از: فریدون مشیری





نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic