تبلیغات
شـــب شـــعـر - مطالب فریدون مشیری
 
بهترین شعرهایی که می خونم...

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 26 مهر 1392-06:35 ب.ظ

پشه ای در استکان آمد فرود
تا بنوشد آنچه وا پس مانده بود
کودکی از شیطنت بازی کنان
بست با دستش دهان استکان!
پشه دیگر طعمه اش را لب نزد
جست تا از دام کودک وا رهد
خشک لب، میگشت، حیران، راه جو
زیر و بالا ، بسته هر سو راه او
روزنی می جست در دیوار و در
تا به آزادی رسد بار دگر
هر چه بر جهد و تکاپو می فزود
راه بیرون رفتن از چاهش نبود
آنقدر کوبید بر دیوار سر
تا فرو افتاد خونین بال و پر
جان گرامی بود و آن نعمت لذیذ
لیک آزادی گرامی تر ، عزیز

"فریدون مشیری





نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 1 خرداد 1392-09:05 ب.ظ


تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه‌ها جاری است
چگونه عکس تو در برق شیشه‌ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است

تو از بلندی ایوان به باغ می‌نگری
درخت‌ها و چمن‌ها و شمعدانی‌ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می‌نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته‌اند
ترا به نام صدا می‌کنند

هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت‌ها لب حوض
درون آینه‌ی پاک آب می‌نگرند

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو نگاه تو در ترانه‌ی من
تو نیستی که ببینی چگونه می‌گردد
نسیم روح تو در باغ بی‌جوانه‌ی من

چه نیمه شب‌ها کز پاره‌های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنان‌که دلم خواسته است ساخته‌ام

چه نیمه شب‌ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می‌کند تصویر
به چشم هم‌زدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته‌ام

به خواب می‌ماند
تنها به خواب می‌ماند
چراغ، آینه، دیوار بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می‌گویم

تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می‌شنوم

تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه دراین خانه ست
غبار سربی اندوه، بال گسترده است

تو نیستی که ببینی دل رمیده‌ی من
به‌جز تو یاد همه چیز را رها کرده است

غروب‌های غریب
در این رواق نیاز
پرنده‌ی ساکت و غمگین
ستاره‌ی بیمار است

دو چشم خسته‌ی من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی ...

فریدون مشیری





نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 14 فروردین 1392-07:51 ب.ظ

با همین دیدگان اشک آلود  

از همین روزن گشوده به دود
 
به پرستو به گل به سبزه درود
 
به شکوفه به صبحدم به نسیم
 
به بهاری که میرسد از راه 

چند روز دگر به ساز و سرود
 
ما که دلهایمان زمستان است
 
ما که خورشیدمان نمی خندد
 
ما که باغ و بهارمان پژمرد 

ما که پای امیدمان فرسود 

ما که در پیش چشم مان رقصید 

این همه دود زیر چرخ کبود 

سر راه شکوفه های بهار
 
گریه سر می دهیم با دل شاد

گریه شوق با تمام وجود
 
سالها می رود که از این دشت
 
بوی گل یا پرنده ای نگذشت 

ماه دیگر دریچه ای نگشود 

مهر دیگر تبسمی ننمود
 
اهرمن میگذشت و هر قدمش
 
نیز به هول و مرگ و وحشت بود 

بانگ مهمیزهای آتش ریز 

رقص شمشیر های خون آلود 

اژدها میگذشت و نعره زنان 

خشم و قهر و عتاب می فرمود 

وز نفس های تند زهرآگین
 
باد همرنگ شعله برمیخاست
 
دود بر روی دود می افزود
 
هرگز از یاد دشتبان نرود 

آنچه را اژدها فکند و ربود 

اشک در چشم برگها نگذاشت 

 مرگ نیلوفران ساحل رود 

دشمنی کرد با جهان پیوند
 
دوستی گفت با زمین بدرود
 
شاید ای خستگان وحشت دشت
 
 شاید ای ماندگان ظلمت شب
 
در بهاری که میرسد از راه 

گل خورشید آرزوهامان 

سر زد از لای ابرهای حسود

شاید کنون کبوتران امید 

بال در بال آمدند فرود 

پیش پای سحر بیفشان گل
 
سر راه صبا بسوزان عود
 
به پرستو به گل به سبزه درود... 


فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 7 فروردین 1392-06:38 ب.ظ



بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز

بنشینم و از عشق سرودی بسرایم .

آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبکبال ،

                             پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم


خورشید از آن دور ، از آن قله پر برف

آغوش کند باز ،       

           همه مهر ،

                      همه ناز


سیمرغ طلایی پرو بالی ست که چون من

                           از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست

               پرواز به آنجا که سرود است و سرورست .

آنجا که ، سراپای تو ، در روشنی صبح

               رویای شرابی ست که در جام بلور است .

آنجا که سحر ، گونه گلگون تو در خواب

           از بوسه خورشید ، چو برگ گل ناز است ،

آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد ،

            چشمم به تماشا و تمنای تو باز است !


من نیز چو خورشید ، دلم زنده به عشق است .

راه دل خود را ، نتوانم که نپویم

         هر صبح ، در آیینه جادویی خورشید

                   چون می نگرم ، او همه من ، من همه اویم !

او ، روشنی و گرمی بازار وجود است .

              در سینه من نیز ، دلی گرم تر از اوست .

او یک سرآسوده به بالین ننهادست

               من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست .

ما هردو ، در این صبح طربناک بهاری

             از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم

ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبیعت

             با دیده جان ، محو تماشای بهاریم .

ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم ،

   ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،

                  بگذار که  سرمست و غزل خوانمن و خورشید :
          

                                        بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم .


از فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 3 فروردین 1392-02:23 ق.ظ

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است
 
 زمان در بستر شب خواب و بیدار است
 
هوا آرام

         شب خاموش 
 
                  راه آسمان ها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

رود آنجا که می بافتند کولی های جادو گیسوی شب را

همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها خود می سوزند
 
همان جاها که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند

همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند

همان جا ها که پشت پرده شب دختر خورشیدِ فردا را می آرایند
 
   همین فردای افسون ریز رویایی

      همین فردا که راه خواب من بسته است

          همین فردا که روی پرده پندار من پیداست
 
                   همین فردا که ما را روز دیدار است
 
                         همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست

             همین فردا
 
                  همین فردا
 
من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
 
زمان در بستر شب خواب و بیدار است
 
سیاهی تار می بندد
 
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
 
دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است
 
به هر سو چشم من رو میکند فرداست
 
سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند
 
قناری ها سرود صبح می خوانند
 
من آنجا چشم در راه توام ناگاه
 
   ترا از دور می بینم که می آیی
 
           ترا از دور می بینم که میخندی
 
                   ترا از دورمی بینم که می خندی و می آیی
 
نگاهم باز حیران تو خواهد ماند
 
سراپا چشم خواهم شد
 
ترا در بازوان خویش خواهم دید
 
سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد
 
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

   برایت شعر خواهم خواند
 
          برایم شعر خواهی خواند
 
                  تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید
 
و گر بختم کند یاری
 
              در آغوش تو ای افسوس
 
                               سیاهی تار می بندد
 
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
 
            هوا آرام 

                  شب خاموش 

                         راه آسمان ها باز
 
زمان در بستر شب خواب و بیدار است . . . 


از فریدون مشیری





نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 24 اسفند 1391-06:02 ب.ظ

افق می‌گفت:  آن افسانه‌گو

         آن افسانه گوی شهر سنگستان،

          به دنبال کبوترهای جادوی بشارت‌گو

                                                سفر کرده‌ست

شفق می‌گفت:

         من می‌دیدمش، تنها، تکیده، ناتوان، دلتنگ،

          ملول از روزگارانی که در این شهر سر کرده‌ست.

 
سپیدار کهن پرسید:

                       به فریادش رسید آیا،حریق و سیل یا آوار؟

صنوبر گفت:

              توفانی گران‌تر زان‌چه او می‌خواست،

         پیرامون او برخاست

         که کوبیدش به صد دیوار و پیچیدش به هم طومار !

سپاه زاغ‌ها از دور پیدا شد

            سکوتی سهمگین بر گفتگوها حکم‌فرما شد.

پس از چندی، پر و بالی به هم زد مرغ حق،

                 آرام و غمگین خواند:

                               دریغ از آن سخن سالار

                                       که جان فرسود، از بس گفت تنها

                                                                       درد دل با غار... !

توانم گفت ، او قربانی غم‌های مردم شد

    صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،


                             همچون ابر،

                 رخسار افق را تیره می‌کردند، کم‌کم محوشد، گم شد!

 
گل سرخ شفق پژمرد،


           گوهرهای رنگین افق را تیرگی‌ها برد

صدای مرغ حق، بار دگر چون آخرین آهی که از چاهی برون آید

                      چه جای چاه، از ژرفای نومیدی چنین برخاست:

مگر اسفندیاری،

                   رستمی،

                      از خاک برخیزد

که این دل‌مرده ، شهر مردمانش سنگ را

                                     زان خواب جاودیی برانگیزد.


پس از آن، شب فرو افتاد و با شب

               پرده سنگین تاریکی، فراموشی . . .

پس از آن، روزها، شب‌ها گذر کردند

                         سراسر بهت و خاموشی . . .

                                پس از آن، سال‌های خون دل نوشی . . . !

 
هنوز اما، شباهنگام

          شباهنگان گواهانند

                که آوایی حزین از جای جای شهر سنگستان

   بسان جویباری جاودان جاری‌ست...

 
مگر همواره بهرامان ورجاوند، می‌نالند، سر درغار

                      کجایی ای حریق،

                                         ای سیل،

                                                    ای آوار!



    از فریدون مشیری

پ.ن: این شعر ظاهرا برای مهدی اخوان ثالث خوانده شده.




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 2 فروردین 1391-08:09 ب.ظ


بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه های شسته، باران خورده، پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس، رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست ...

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار!

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک -که می خندد به ناز -

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب

ای دل من، گرچه در این روزگار

جامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی بینی به جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت، از آن می که می باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ!

 

از : فریدون مشیری





نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 6 اسفند 1390-11:05 ب.ظ

همه می‌پرسند:
چیست در زمزمۀ مبهم آب؟
چیست در همهمۀ دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید،
روی این آبی آرام بلند،
که تو را می‌برد این‌گونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
چیست در کوشش بی‌حاصل موج؟
چیست در خندۀ جام؟
که تو چندین ساعت،
مات و مبهوت به آن می‌نگری!؟

ـ نه به ابر،
نه به آب،
نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
من به این جمله نمی‌اندیشم.

من مناجات درختان را، هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاک شقایق را در سینۀ کوه،
صحبت چلچله‌ها را با صبح،
نبض پایندۀ هستی را در گندم‌زار،
گردش رنگ و طراوت را در گونۀ گل،
همه را می‌شنوم
می‌بینم.
من به این جمله نمی‌اندیشم!

به تو می‌اندیشم
ای سراپا همه خوبی،
تک و تنها به تو می‌اندیشم.
همه وقت
همه جا
من به هر حال که باشم به تو می‌اندیشم.
تو بدان این را، تنها تو بدان!
تو بیا
تو بمان با من، تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاریکی شب‌ها تو بتاب
من فدای تو، به جای همه گل‌ها تو بخند.
اینک این من که به پای تو درافتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز،
تو بگیر،
تو ببند!

تو بخواه
پاسخ چلچله‌ها را، تو بگو!
قصۀ ابر هوا را، تو بخوان!
تو بمان با من، تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش،
من همین یک نفس از جرعۀ جانم باقی‌ست،
آخرین جرعۀ این جام تهی را تو بنوش!

فریدون مشیری
از مجموعۀ «بهار را باور کن»




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 13 تیر 1390-07:47 ب.ظ


تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد
و اشک من ترا بدرود خواهد گفت.
نگاهت تلخ و افسرده است.
دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است.
غم این نابسامانی همه توش وتوانت را زتن برده است.

تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.
تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیان کن در افتادی.
تو را کوچیدن از این خاک ،دل بر کندن از جان است.
تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.
تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران
تو را این خشکسالی های پی در پی
تو را از نیمه ره بر گشتن یاران
تو را تزویر غمخواران ز پا افکند
تو را هنگامه شوم شغالان
بانگ بی تعطیل زاغان
در ستوه آورد.
تو با پیشانی پاک نجیب خویش
که از آن سوی گندمزار
طلوع با شکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است
تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت
تو با آن چهره افروخته از آتش غیرت
که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است
تو با چشمان غمباری
که روزی چشمه جوشان شادی بود
و اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده ست
خواهی رفت.
و اشک من ترا بدروردخواهد گفت

من اینجا ریشه در خاکم
من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم
من اینجا تا نفس باقیست می مانم
من از اینجا چه می خواهم،نمی دانم
امید روشنائی گر چه در این تیره گیها نیست
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی
گل بر می افشانم
من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید
سرود فتح می خوانم
و می دانم
تو روزی باز خواهی گشت


فریدون مشیری




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 24 خرداد 1390-10:22 ب.ظ


پر کن پیاله را
کین جام آتشین
دیری ست ره به حال خرابم نمی برد
این جامها که در پی هم می شود تهی
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید و، آبم نمی برد!

من، با سمند سرکش و جادویی شراب
تا بی کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستارۀ اندیشه های گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی
تا کوچه باغ خاطره های گریز پا
تا شهر یادها
دیگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!

هان ای عقاب عشق!
از اوج قله های مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد!
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!

در راه زندگی
با اینهمه تلاش و تمنا و تشنگی
با اینکه ناله می کشم از دل که: آب ... آب!
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!

پر کن پیاله را!



فریدون مشیری
فریدون مشیری



نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox