بهترین شعرهایی که می خونم...

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 12 مرداد 1390-02:36 ب.ظ


  قصه نیستم که بگویی

         نغمه نیستم که بخوانی

                 صدا نیستم که بشنوی

      یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی…

           
             من درد مشترکم

                         مرا فریاد کن

*

    درخت با جنگل سخن می گوید

         علف با صحرا

                  ستاره با کهکشان

  و من با تو سخن می گویم

       نامت را به من بگو

           دستت را به من بده

                    حرفت را به من بگو

                                 قلبت را به من بده

            من ریشه های تو را دریافته ام

                            با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

 و دستهایت با دستان من آشناست

   در خلوتِ روشن با تو گریسته ام

                             برای خاطر زندگان,

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

                                            زیباترین سرودها را

                                                             زیرا که مردگان این سال

                                                                   عاشق ترینِ زندگان بوده اند


استاد شاملو




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 3 مرداد 1390-02:48 ق.ظ

شعر

رهایی ست

نجات است و آزادی .

 

تردیدی ست

            که سرانجام

                        به یقین می گراید

و گلوله یی

که به انجام ِ کار

شلیک

می شود .

آهی به رضای ِ خاطر است

از سر ِ آسوده گی .

 

و قاطعیت ِ چارپایه است

به هنگامی که سرانجام

از زیر ِ پا

            به کنار افتد

تا بار ِ جسم

زیر ِ فشار ِ تمامی ِ حجم ِ خویش

در هم شکند ،

اگر آزادی ِ جان را

                        این

                        راه ِ آخرین است ...

 

 

از : احمد شاملو





نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 1 مرداد 1390-10:24 ب.ظ

نظر در تو می کنم ای بامداد

که با همه ی جمع چه تنها نشسته ای !

 

ــ تنها نشسته ام ؟

                        نه

که تنها فارغ از من و از ما نشسته ام .

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد

که چه ویران نشسته ای !

 

ــ ویران ؟

            ویران نشسته ام ؟

                                    آری ،

و به چشم انداز ِ امیدآباد ِ خویش می نگرم .

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد ، که تنها نشسته ای

کنار ِ دریچه ی خـُردت .

 

ــ آسمان ِ من

                        آری

سخت تنگ چشمانه به قالب آمد .

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد ، که اندُه گنانه نشسته ای

کنار ِ دریچه ی خُردی که بر آفاق ِ مغربی می گشاید .


ــ من و خورشید را هنوز

امید ِ دیداری هست ،

هر چند روز ِ من

                        آری

                        به پایان ِ خویش نزدیک می شود .

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد ...

 

 

از : احمد شاملو





نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 29 اردیبهشت 1390-07:56 ب.ظ



در آوار خونین گرگ و میش،
دیگر گونه مردی آنك
كه خاك را سبز می خواست
 و عشق را شایسته زیباترین زنان
كه اینش
به نظر
هدیتی نه چنان كم بها بود
 كه خاك و سنگ را بشاید

چه مردی!
چه مردی!
 كه می گفت
قلب را شایسته تر آن
 كه به هفت شمشیر عشق
 در خون نشیند
و گلو را بایسته تر آن كه
زیباترین نامها را بگوید

و شیرآهن كوه
مردی ازین گونه عاشق
میدان خونین سرنوشت،
 با پاشنه آشیل در نوشت
روئینه تنی
كه راز مرگش
 اندوه عشق و غم تنهایی بود

"آه اسفندیار مغموم!
تو را آن به كه چشم
فرو پوشیده باشی"

"آیا نه،
یكی نه
بسنده بود
 كه سرنوشت مرا بسازد؟
من
تنها فریاد زدم نه
من از فرو رفتن تن زدم
صدایی بودم من،
-شكلی میان اشكال-
و معنایی یافتم.
من بودم و شدم
نه زان گونه كه غنچه ای،
 گلی،
 یا ریشه ای
كه جوانه ای،
 یا دانه كه جنگلی

راست بدان گونه كه
عالیمردی، شهیدی
تا آسمان بر او نماز برد

من بینوا بندگكی سر به راه
 نبودم
و راه بهشت مینوی من،
 بزرو طوع و خاكساری
نبود:
مرا دیگر گونه خدایی می بایست
شایسته آفرینه ئی كه نواله ناگزیر را گردن كج نمی كند

و خدایی دیگر گونه آفریدم

دریغا، شیرآهنكوه مرد!
كه تو بودی
و كوهوار پیش از آن كه به خاك افتی
نستوه و استوار
 مرده بودی.

اما نه خدا
و نه شیطان
سرنوشت تو را
بتی رقم زد
 كه دیگران می پرستیدند
بتی
 كه دیگران اش می پرستیدند.


شاملو...




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 18 اردیبهشت 1390-09:30 ب.ظ



من امیدم را در یاس یافتم

مهتابم را در شب

عشقم را در سال بد یافتم
 
و هنگامی كه داشتم خاكستر می شدم

گر گرفتم

زندگی با من كینه داشت
من به زندگی لبخند زدم
 
خاك با من دشمن بود
 
من بر خاك خفتم
چرا كه زندگی سیاهی نیست
 
چرا كه خاك خوب است.


استاد شاملو...





نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 14 فروردین 1390-07:50 ب.ظ



کیستی که من اینگونه به اعتماد

            نام خود را
                                          با تو می گویم

نان شادی ام را با تو قسمت می کنم

            به کنارت می نشینم و

               بر زانوی تو اینچنین به خواب می روم

کیستی که من این گونه به جد

در دیار رویاهای خویش با تو

                        درنگ می کنم!


احمد شاملو




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 23 اسفند 1389-11:37 ب.ظ



گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه بن بست
 
گر بدین سان زیست باید پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از
ایمان خود، چون کوه
یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!


استاد شاملو




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 20 بهمن 1389-07:12 ب.ظ


همه
لرزش دست و دلم
از آن بود
که عشق
پناهی گردد
پروازی نه
گریزگاهی گردد

آی عشق آی عشق
چهره ی آبیت پیدا نیست

و خنکای مرهمی
بر شعله ی زخمی
نه شور شعله
بر سرمای درون

آی عشق آی عشق
چهره ی سرخت پیدا نیست

غبار تیره ی تسکینی
بر حضور وَهن
و دنجِ رهایی
بر گریز حضور
سیاهی
بر آرامش آبی
و سبزه ی برگچه
بر ارغوان

آی عشق آی عشق
رنگ آشنایت
پیدا نیست


احمد شاملو




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 12 بهمن 1389-09:35 ب.ظ


جنگل ِ آیینه فرو ریخت

و رسولان ِ خسته به تبار ِ شهیدان پیوستند ،

و شاعران به تبار ِ شهیدان پیوستند

چونان کبوتران ِ آزادْپروازی که به دست ِ غلامان

ذبح می شوند

تا سفره ی اربابان را رنگین کنند .

 

و بدین گونه بود

که سرود و زیبایی

زمینی را که دیگر از آن ِ انسان نیست

بدرود کرد .

 

گوری ماند و نوحه یی .

و انسان

      جاودانه پا در بند

                به زندان ِ بندگی اندر

                                                            بماند .


شاملو...






نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 7 بهمن 1389-09:54 ب.ظ



برویم ای یار ، ای یگانه ی من !

دست مرا بگیر !

سخن من نه از درد ِ ایشان بود ،

خود از دردی بود

که ایشان اند !



اینان دردند و بود ِ خود را

نیازمند جراحات به چرک اندر نشسته اند .

و چنین است

که چون با زخم و فساد و سیاهی به جنگ برخیزی

کمر به کین ات استوارتر می بندند .



برویم ای یار ، ای یگانه ی من !

برویم و ، دریغا ! به همپایی ِ این نومیدی ِ

خوف انگیز

به همپایی ِ این یقین

که هرچه از ایشان دورتر می شویم

حقیقت ِ ایشان را آشکاره تر

در می یابیم !


استاد شاملو




نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic