تبلیغات
شـــب شـــعـر - مطالب احمد شاملو
 
بهترین شعرهایی که می خونم...

استاد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 21 آذر 1393-12:56 ق.ظ

تولدت مبارک بامداد...



====


اینک موج سنگین گذرزمان است که در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چون جوبار آهن در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چو نان دریائی از پولاد و سنگ در من می گذرد
***
در گذر گاه نسیم سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذرگاه باران سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذر گاه سایه سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام

نیلوفر و باران در تو بود
خنجر و فریادی در من
فواره و رؤیا در تو بود
تالاب و سیاهی در من

در گذرگاهت سرودی دگر گونه آغاز کردم
***
من برگ را سرودی کردم
سر سبز تر ز بیشه

من موج را سرودی کردم
پرنبض تر ز انسان

من عشق را سرودی کردم
پر طبل تر زمرگ

سر سبز تر ز جنگل
من برگ را سرودی کردم

پرتپش تر از دل دریا
من موج را سرودی کردم

پر طبل تر از حیات
من مرگ را
سرودی کردم

(1)
در برابر بی کرانی سکن
جنبش کوچک گلبرگ
به پروانه ئی ماننده بود

زمان با گام شتا بنک بر خواست
و در سرگردانی
یله شد
در باغستان خشک
معجزه وصل
بهاری کرد

سراب عطشان
برکه ئی صافی شد
و گنجشکان دست آموز بوسه
شادی را
در خشکسار باغ
به رقص در آوردند
(2)
اینک چشمی بی دریغ
که فانوس را اشکش
شور بختی مردمی را که تنها بودم وتاریک
لبخند می زند

آنک منم که سرگردانی هایم را همه
تا بدین قله جل جتا
پیموده ام
آنک منم
میخ صلیب از کف دستان به دندان برکنده

آنک منم
پا بر صلیب باژگون نهاده
با قامتی به بلندی فریاد
(3)
در سرزمین حسرت معجزهای فرود آ مد
[ واین خود معجزه ئی دیگر گونه بود ]

فریاد کردم،:
«- ای مسافر!
با من از زنجیریان بخت که چنان سهمنک دوست می داشتم
این مایه ستیزه چرا رفت؟
با ایشان چه می باید کرد؟»

«- بر ایشان مگیر!»

چنین گفت و چنین کردم

لایه تیره فرو نشست
آبگیر کدر
صافی شد
و سنگریزه های زمزمه
در ژرفای زلال
درخشید

دندانهای خشم
به لبخندی
زیبا شد

رنج دیرینه
همه کینه هایش را
خندید

پای آبله در چمنزار آفتاب
فرود آمد
بی آنکه از شب نا آشتی
داغ سیاهی بر جگر نهاده باشم
(4)
نه!
هرگز شب را باور نکردم
چرا که
در فراسوهای دهلیزش
به امید دریچه ئی
دل بسته بودم
(5)
شکوهی در جانم تنوره می کشد
گوئی از پک ترین هوای کوهستان
لبالب
قدحی در کشیده ام

در فرصت میان ستاره ها
شلنگ انداز
رقصی میکنم-
دیوانه
به تماشای من بیا!




نظرات() 

استاد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 2 مرداد 1392-09:08 ب.ظ

شب وداع

شب درد

شب سکوت

شب اشک

شبی که خیال صبح شدن نداشت

شبی که در اوج گرما یک نفر لرزید

شبی که عشق مرا نفرین کرد

شبی که دل هم مرا نفرین کرد

شبی که تو از من پرسیدی

و از حسی  گفتی که من به آن ایمان داشتم

و آن شب، حست باز مرا لو داده بود

و باز تو می خواستی از زبان خودم بشنوی

اما مرا یارای گفتن نبود

لب فرو بستم

خاموش ماندم

بهانه آوردم

گویی قفل خموشی بر دهانم زده بودند

سکوت و سکوت از من

اصرار و اصرار از تو

گفتم که نمی توانم

اما تو باز هم اصرار کردی

شوقی در صدایت بود

و من می دانستم که منتظر شنیدن چه هستی

حست درست گفته بود

ولی مرا قدرت اعترافی آنگونه نبود

مرا تاب آن همه خجلت نبود

در دلم غوغایی بود

اما نمی توانستم

نمی توانستم

لاجرم از جدایی گفتم

از ترس هایم

و از حرف هایی که از وداع نشانی می داد

و تو چه زود به حست شک کردی

اما من هنوز....

بگذریم

این روزها دائم با خودم زمزمه می کنم

سلاخی می گریست به قناری کوچکی دلباخته بود

سلاخی می گریست به قناری کوچکی دلباخته بود

استاد شاملو





پ.ن: 2 مرداد ماه، سالگرد پرواز شاملوی عزیز هست. یادش گرامی...

پ.ن: کاریکاتور از مانا نیستانی




نظرات() 

شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 18 تیر 1392-01:23 ب.ظ

نلسن ماندلا.... مدایح بی‌صله

======================
تو آن سوی زمینی در قفسِ سوزانت
من این سوی:
و خطِ رابطِ ما فارغ از شایبه‌ی زمان است
کوتاه‌ترین فاصله‌ی جهان است.


زی من به اعتماد دستی دراز کن
ای همسایه‌ی درد.


مَردَنگیِ شمعی لرزانی تو در وقاحتِ باد،
خُنیاگرِ مدیحی ازیادرفته‌ایم ما
در اُرجوزِه‌ی وَهن.
نه تو تنها
خوش‌نشینِ نُه‌توی ایثاری
که عاشقان
همه
خویشاوندانند
تا بیگانه نه انگاری.



با ما به اعتماد سرودی ساز کن
ای همسایه‌ی درد.



بهمنِ ۱۳۶۷




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 30 اردیبهشت 1392-07:15 ب.ظ

به چرک می نشیند

خنده

به نوار زخم بندی اش ار ببندی.

رهایش کن

رهایش کن

اگر چند

قیلوله ی دیو

آشفته می شود.

 

چمن است این

چمن است

با لکه های آتش خون ِ گل

بگو چمن است این، تیماج ِ سبز ِ میر ِ غضب نیست

حتی اگر

دیری ست

تا بهار

بر این مسلَخ

بر نگذشته باشد.

 

تا خنده ی مجروح ات به چرک اندر ننشیند

رهایش کن

چون ما

رهایش کن !

 

 

از : احمد شاملو





نظرات() 

استاد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 13 اردیبهشت 1392-10:52 ق.ظ


وارطان سالاخانیان



«ــ نازلی! بهار خنده زد و ارغوان شکفت.

در خانه، زیر ِ پنجره گُل داد یاس ِ پیر.
دست از گمان بدار!
با مرگ ِ نحس پنجه میفکن!
بودن به از نبودشدن، خاصه در بهار...»


           نازلی سخن نگفت;

                                            سرافراز

دندان ِ خشم بر جگر ِ خسته بست و رفت...




«ــ نازلی! سخن بگو!

مرغ ِ سکوت، جوجه‌ی ِ مرگی فجیع را
در آشیان به بیضه نشسته‌ست!»


           نازلی سخن نگفت;

                                           چو خورشید

از تیره‌گی برآمد و در خون نشست و رفت...





نازلی سخن نگفت

نازلی ستاره بود
یک دَم درین ظلام درخشید و جَست و رفت...


نازلی سخن نگفت
           نازلی بنفشه بود

گُل داد و

                                 مژده داد: «زمستان شکست!»
   
                                                                                        و
   
                                                                                                   رفت...

 
استاد شاملو
۱۳۳۳

این شعر زیبا و تلخ استاد با صدای شا*هـــیـ ن  نــ  جـ فـ_ ی  

دانلود و شنیدن
 


دکلمه ی این شعر زیبا با صدای استاد شاملو


دانلود و شنیدن

پ.ن: این شعر را استاد شاملو برای وارطان سالاخانیان خونده.

پ.ن: در این شعر شما می تونید جای کلمه "نازلی"  کلمه ی وارطان را بکار ببرید. استاد به واسطه عبور شعر از سانسور جای اسم وارطان از نازلی استفاده کرده.


پ.ن: این ترانه شاهـــ ین  به آیدا شاملو همسر استاد تقدیم شده.




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 27 اسفند 1391-04:32 ب.ظ

با چشم ها ز حیرت این صبح نابجای

خشکیده بر دریچه خورشید چهار طاق

بر تارکِ سپیده این روز پا به زای

دستان بسته ام را آزاد کردم از زنجیرهای خواب

                                                       فریاد بر کشیدم

   اینک چراغ معجزه

    مردم تشخیص نیم شب را از فجر در چشم های کور دلیتان

                                                   سویی بجای اگر مانده است آنقدر

تا از کیسه تان نرفته تماشا کنید خوب در آسمان شب پرواز آفتاب را

با گوش های نا شنواییتان این تُرفه بشنوید

                                     در نیم پرده شب آواز آفتاب را

دیدیم گفتندخلق نیمی پرواز روشنش را آری

                       نیمی به شادی از دل فریاد بر کشیدند

                                         با گوش جان شنیدیم آواز روشنش را

باری من با دهانی حیرت گفتم:

                              ای یاوه یاوه یاوه!

                                         خلایق مستید و منگ !

                                                     یا به تظاهر تزویر میکنید؟

از شب هنوز مانده دو دانگی

ور تائبید و پاک و مسلمان نماز را از چاوشان نیامده بانگی

هر گاو گند چاله دهانی آتشفشانِ روشنِ خشمی شد

این گول بین که روشنی آفتاب را از ما دلیل میطلبد

                                                          طوفان خنده ها . . .


خورشید را گذاشته میخواهد با اتکا به ساعت شماته دار خویش

بیچاره خلق را متقاعد کند که شب هنوز از نیمه نیز برنگذشته است

                                                          طوفان خنده ها . . .


من درد در رگانم

        حسرت در استخوانم

                 چیزی نظیر آتش در جانم پیچید

سرتاسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد

تا قطره ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم

از تلخی تمامی دریاها در اشکِ ناتوانی خود ساغری زدم

آنان به آفتاب شیفته بودند

    زیرا که آفتاب تنهاترین حقیقتشان بود

           احساس واقعیتشان بود

                 با نور و گرمیش مفهوم بی ریای رفاقت بود

                           با تابناکیش مفهوم بی فریب صداقت بود

ای کاش میتوانستند از آفتاب یاد بگیرند

                که بی دریغ باشند در دردها و شادی هاشان

                                                            حتی با نان خشکشان


و کاردهایشان را جز از برای قسمت کردن بیرون نیاورند

افسوس آفتاب مفهوم بی دریغ عدالت بود

و آنان به عدل شیفته بودندو اکنون

با آفتاب گونه ای آنان را این گونه دل فریفته بودند

ای کاش میتوانستم خون رگان خود را من

                                 قطره

                                     قطره

                                          قطره بگریم تا باورم کنند

ای کاش میتوانستم یک لحظه میتوانستم ای کاش

بر شانه های خود بنشانم این خلق بی شمار را

گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خویش ببینند که

               خورشیدشان کجاست و باورم کنند

                                                         ای کاش میتوانستم...


احمد شاملو 




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 20 اسفند 1391-08:47 ب.ظ



به گوهرِ مراد
 
به نوکردنِ ماه
     بر بام شدم

با عقیق و سبزه و آینه.

           داسی سرد بر آسمان گذشت

                        که پروازِ کبوتر ممنوع است.

                               صنوبرها به نجوا چیزی گفتند

و گزمه‌گان به هیاهو شمشیر در پرنده‌گان نهادند.

                                                              ماه برنیامد.


احمد شاملو






نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 6 اسفند 1391-08:47 ب.ظ

اقیانوس است آن:
ژرفا و بی‌کرانه‌گی،
پرواز و گردابه و خیزاب 
   
                       بی آنکه بداند.


کوه است این:
شُکوه ِ پادرجایی،
فراز و فرود و گردن‌کشی      
                       بی این که بداند.


مرا اما      
                       انسان آفریده‌ای:

ذره‌ی بی شکوهی      
                       گدای پَشم و پِشک ِ جانوران،

تا تو را به خواری تسبیح گوید
از وحشت ِ قهرت بر خود بلرزد
بیگانه از خود چنگ در تو زند
تا تو      
                       کُل باشی.


مرا انسان آفریده‌ای:
شرم‌سار ِ هر لغزش ِ ناگزیر ِ تن‌اش
سرگردان ِ عرصات ِ دوزخ و سرنگون ِ چاه‌سارهای عَفِن:

یا خشنود ِ گردن نهادن به غلامی‌ تو
سرگردان ِ باغی بی‌صفا با گل‌های کاغذین.

فانی‌ام آفریده‌ای
پس هرگزت دوستی نخواهد بود که پیمان به آخر برد.
بر خود مبال که اشرف ِ آفرینه‌گان ِ تواَم من:

 
با من
     
      خدایی را      
                       شکوهی مقدّر نیست.

 
 نقش ِ غلط مخوان      
                       هان!
اقیانوس نیستی تو
جلوه‌ی سیال ِ ظلمات ِ درون.
کوه نیستی
خشکینه‌ی بی‌انعطافی محض.

انسانی تو
سرمست ِ خُمب ِ فرزانه‌گی‌یی
که هنوز از آن قطره‌یی بیش درنکشیده
از مُعماهای َ سیاه سر برآورده
هستی      
      معنای خود را با تو محک می‌زند.
از دوزخ و بهشت و فرش و عرش برمی‌گذری
 

و دایره‌ی حضورت
جهان را
     
                       در آغوش می‌گیرد.
نام ِ تواَم من
به یاوه معنایم مکن!


استاد احمد شاملو





نظرات() 

استاد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 24 بهمن 1391-09:16 ب.ظ




" دیگر جا نیست
قلبت پُر از اندوه است
آسمان‌های تو آبی‌رنگیِ گرمایش را از دست داده است

زیرِ آسمانی بی‌رنگ و بی‌جلا زندگی می‌کنی
بر زمینِ تو، باران، چهره‌ی عشق‌هایت را پُرآبله می‌کند
پرندگانت همه مرده‌اند
در صحرایی بی‌سایه و بی‌پرنده زندگی می‌کنی
آن‌جا که هر گیاه در انتظارِ سرودِ مرغی خاکستر می‌شود.


دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است
خدایانِ همه آسمان‌هایت
                              بر خاک افتاده‌اند
چون کودکی
بی‌پناه و تنها مانده‌ای
از وحشت می‌خندی
و غروری کودن از گریستن پرهیزت می‌دهد.

این است انسانی که از خود ساخته‌ای
از انسانی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم.


دوشادوشِ زندگی
                     در همه نبردها جنگیده بودی
نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود
و اکنون ناتوان و سرد
مرا در برابرِ تنهایی
به زانو در می‌آوری.

آیا تو جلوه‌ی روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان‌های قرنِ مایی؟ ــ
انسان‌هایی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم؟


دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است.

می‌ترسی ــ به تو بگویم ــ تو از زندگی می‌ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می‌ترسی.

به تاریکی نگاه می‌کنی
از وحشت می‌لرزی
و مرا در کنارِ خود
از یاد
    می‌بری."


شاملوی بزرگ





نظرات() 

شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 30 دی 1391-09:48 ب.ظ


من فکر می کنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه
گرم و سرخ٬

احساس می کنم
در بدترین دقایق این شام مرگزای
چندین هزار چشمه ی خورشید
در دلم
می جوشد از یقین؛
احساس می کنم
در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین.
آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز
در برکه های آینه لغزیده تو به تو!
من آبگیر صافیم، اینک به سحر عشق؛
از برکه های آینه راهی به من بجو!
من فکر می کنم
هرگز نبوده
دست من
این سان بزرگ و شاد٬
احساس می کنم
در چشم من
به آبشر اشک سرخگون
خورشید بی غروب سرودی کشد نفس؛

احساس می کنم
در هر رگم
به تپش قلب من
کنون
بیدار باش قافله ای می زند جرس.
آمد شبی برهنه ام از در
چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه
گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر گشیدم از آستان یاس:
 - آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم!

 

شاملو




نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox