بهترین شعرهایی که می خونم...

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 8 مهر 1390-12:53 ب.ظ



 

افسوس
هنوز هم
 گلهای كاكتوس
 پشت دریچه های اتاق توست ؟
آه
ای روزهای خاطره
 ای
كاكتوسها
آیا هنوز هم دیوارهای كوچه آن خانه
از اشكهای هر شبه من
نمناك مانده است ؟
آیا هنوز هم
 امید من به معجزه خاك مانده است ؟
 افسوس
 گلهای كاكتوس

 

 

از : حمید مصدق






نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 5 مهر 1390-12:59 ق.ظ



اگر تو باز نگردی

قناریان قفس ،قاریان غمگین را

که آب خواهد داد؟

که دانه خواهد داد؟

اگر تو باز نگردی

نهالهای جوان اسیر گلدان را

کدام دست نوازشگر آب خواهد داد

چه کس به جای تو آن پرده های توری را

به پشت پنجره ها پیچ و تاب خواهد داد

اگر تو باز نگردی .......

امید آمدنت را به گور خواهم برد

و کس نمی داند که در فراق تو دیگر

چگونه خواهم زیست

چگونه خواهم مرد .......


حمید مصدق




نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 28 مرداد 1390-02:26 ب.ظ

دیگر برای دیدن او نیست، بی گمان

               کاین راه صعب را همه شب

                                بر خود هموار می کنم.

او مرده است

او مرده است در من و دیگر وجود او

                                          از یاد رفته است.

در من تمام آن همه شب ها و روزها

                                          برباد رفته است.

اینک من با عصای پیری خود در دست

                               بر جان خود

                               تمامی این راه سخت را هموار می کنم.

اما برای دیدن او؟

                   هرگز!

                   من از مزار عهد جوانی خویشتن

                                                         دیدار می کنم.



از حمید مصدق





نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 20 مرداد 1390-10:00 ب.ظ



این مرد خودپرست

      این دیو این رها شده از بند

مست مست

      ایستاده روبه روی من و خیره در منست


 گفتم به خویشتن

  آیا توان رستنم از این نگاه

                                هست ؟

مشتی زدم به سینه او

                               ناگهان دریغ

              آیینه تمام قد رو به رو شكست




از حمید مصدق




نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 25 تیر 1390-07:49 ب.ظ


گفتم : این خود اوست، یا نه، دیگری ست
چیزكی از او در بود و نبود
گفتم : این زن اوست ؟ یعنی آن پری ست ؟

هر دو تن دزدیده و حیران نگاه
سوی هم كردیم و حیرانتر شدیم
هر دو شاید با گذشت روزگار
در كف باد خزان پرپر شدیم

از فروشنده كتابی را خرید
بعد از آن اهنگ رفتن ساز كرد
خواست تا بیرون رود بی اعتنا
دست من بود در را برایش باز كرد

عمر من بود او كه از پیشم گذشت
رفت و در انبوه مردم گم شد او
باز هم مضمون شعری تازه گشت
باز هم افسانه مردم شد او


حمید مصدق





نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 4 تیر 1390-10:13 ب.ظ



http://www.poetry.ir/archives/FlyingLesson-thumb.jpg



افسوس می خورم
وقتی كه خواهرم
در این دُروغزار پُر از كركس،
فكر پرنده ای است
فكر پرنده ای كه ز پرواز مانده است
گفتی سكوتِ خواهر من «بدری»
چون اهتزاز ِ روحِ بیابان بود
دیدم كه خواهرم
در انزوای خلوتِ شبهای خود گریست.
دستش زلالِ اشك و روان را
پنهان سِتُرد و
- ساكت زیست
خواندم:
« خواهرم، حكایت من را،
شبهای بی ستاره تلاوت كن.
بگذار باغ
- بی خبر از من،
« در بسترِ حریری رویای سبزرنگ،
بیارامد.
در شهرهای كوچك،
چه باغهای بزرگی،
چه سروهای بلندی،
چه روحهای ساده و معصومی ست.
«خواهر، حكایت من را.
« با آبِ جاری زاینده رود باید گفت.





حمید مصدق






نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 24 اردیبهشت 1390-09:51 ب.ظ



در شبان
............غم
...............تنهـــایی
.....................تت..خویش


.................عــابد
....................... چَشـــم سخنگــوی توام


من در این تاریکی


من در این
........... تیره شب
.......................جانفرســـا


..............زائـــر
.....................ظلمــت گیســــوی توام


گیسوان تو پریشانتر از
........................... اندیشه من


گیسوان تو شب
......................بی پایــــان
.

.....جنگل عطـــــرآلود
...

من هنوز از اثر عطــر نفس های
............................................تــو
.............................................. سرشــــار ســـرور ،


گیسوان تو در اندیشه من

............................گرم رقصی موزون .

کـــــاشـکـی
................ پنجـه من


در شب گیسـوی پرپیــــــچ
................................... تـــو
.......................................راهی می جست.


چشم من ،
............چشمه زاینـــده اشـکــــــ


گونـــه ام
........ بستــــر رود



کاشکی همچو
..................حبـــابی بر آب ،


در نگاه
.........تــو
.............رها می شدم از بود و نبـــود...


حمید مصدق





نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 12 اردیبهشت 1390-09:43 ب.ظ



غروب مژده بیداری سحر دارد
غروب از نفس صبحدم خبر دارد
 مرا به خویش بخوان همنشین با جان کن
مرا به روشنی آفتاب مهمان کن
 پنهسایه من باش
 و گیسوان سیه را سپرده دست نسیم
حجاب چهره چون آفتاب تابان کن
شب سیاه مرا جلوه ای مرصع بخش
دمی به خلوت خاص خلوص راهم ده
به خود پناهم ده
 که در پناه تو آواز رازها جاری ست
 و در کنار تو بوی بهار می آید
سحر دمید
 درون سینه دل من به شور و شوق تپید
 چه خوش دمی ست زمانی که یار می آید


حمید مصدق




نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 13 فروردین 1390-11:24 ب.ظ



محبوب من بیا
تا اشتیاق بانگ تو در جان خسته ام
شور و نشاط عشق برانگیزد
من غرق مستی ام
از تابش وجود تو در جام جان چنین
سرشار هستی ام
من بازتاب صولت زیبایی توام
آیینه شکوه دلارایی توام

حمید مصدق




نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 9 فروردین 1390-07:55 ب.ظ


در من اینک کوهی ،

سر برافراشته از ایمان است

من به هنگامی شکوفایی گل ها در دشت ،

باز می گردم

و صدا می زنم :

            آی!

            باز کن پنجره را،

            باز کن پنجره را

                                    ــ در بگشا !

            که بهاران آمد!

            که شکفته گل سرخ

            به گلستان آمد!

            باز کن پنجره را !

            که پرستو پـَر می شوید در چشمه ی نور،

            که قناری می خواند،

                        ــ می خواند آواز ِ سرو

            که : بهاران آمد

            که شکفته گل ِ سرخ

            به گلستان آمد!

سبز برگان ِ درختان ِ همه دنیا را،

نشمردیم هنوز

 

من صدا می زنم :

            آی!

            باز کن پنجره را،باز آمده ام

            من پس از رفتن ها،رفتن ها؛

            با چه شور و چه شتاب

            در دلم شوق تو ، اکنون به نیاز آمده ام

 

داستان ها دارم،

از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو،

از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو ،

بی تو می رفتم ، می رفتم ، تنها ، تنها

و صبوریِّ مرا

کوه تحسین می کرد

           

            من اگر سوی تو بر می گردم

            دست من خالی نیست

            کاروان های محبت با خویش

            ارمغان آوردم

 

من به هنگام  شکوفایی گل ها در دشت

باز بر خواهم گشت

تو به من می خندی

من صدا می زنم :

                        آی!

                        باز کن پنجره را!

پنجره را می بندی ...

 

 

از : حمید مصدق

پ.ن:
برداشت شده از این وبلاگ:http://nice-poem.persianblog.ir




نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic