تبلیغات
شـــب شـــعـر - مطالب هوشنگ ابتهاج
 
بهترین شعرهایی که می خونم...

هوشنگ ابتهاج

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 26 آبان 1389-04:35 ق.ظ

بگذر شبی به خلوت ِ این همنشین ِ درد

تا شرح ِ آن دهم که غمت با دلم چه کرد

 

خون می رود نهفته از این زخم ِ اندرون

ماندم خموش و آه ! که فریاد داشت درد

 

این طُرفه بین که با همه سیل ِ بلا که ریخت

داغ ِ محبت ِ تو به دلها نگشت سرد

 

من برنخیزم از سر ِ راه ِ وفای تو

از هستی ام اگر چه برانگیختند گَرد


روزی که جان فدا کنم ات باورت شود

دردا که جز به مرگ نسنجند قدر ِ مرد

 

ساقی بیار جام صبوحی که شب نماند

وان لعل فام خنده زد از جام ِ لاجورد

 

در کوی او که جز دل ِ بیدار ره نیافت

کی می رسند خانه پرستان ِ خواب گرد

 

باز آید آن بهار و گل  ِ سرخ بشکفد

جندین منال از نفس ِ سرد و روی زرد

 

خونی که ریخت از دل ِ ما شایه حیف نیست

گر زین میانه آب خورد پیر ِ هم نبرد

 از : هوشنگ ابتهاج






نظرات() 

هوشنگ ابتهاج

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 5 آبان 1389-11:25 ق.ظ


 از هم گریختیم.  


         و آن نازنین پیاله دلخواه را  ؛ دریغ  


                                        بر خاک ریختیم!  


 جان من و تو تشنه پیوند مهر بود


             دردا که جان تشنه خود را گداختیم ! 

 
بس دردناک بود جدایی میان ما
 

         از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم .  


              دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت 


                         اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت . 


       و آن عشق نازنین که میان من و تو بود
 

                 دردا که چون جوانی ما پایمال گشت ! 


        با آن همه نیاز که من داشتم به تو
 

                                پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود . 


        من بارها به سوی تو بازآمدم

                                                         ولی
 

                                                  هر بار دیر بود  !


         اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب


                       هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش .
 

    سرگشته در کشاکش طوفان روزگار
 

                                              گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش !



از: هوشنگ ابتهاج





نظرات() 

هوشنگ ابتهاج

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 19 مرداد 1389-02:31 ق.ظ

حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست

آه از این درد که جز مرگ منش درمان نیست

 

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست

آنچنان سوخته این خاک بلاکش که دگر

انتظار مددی از کرم باران نیست

 

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست

این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی ازوست 

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست

 

رنج دیرینه انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

 

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع

لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست

تب و تاب غم عشقت دل دریا طلبد

هر تنک حوصله را طاقت این طوفان نیست

 

" سایه " صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

 از:هوشنگ ابتهاج

 





نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox