تبلیغات
شـــب شـــعـر - مطالب اسفند 1393
 
بهترین شعرهایی که می خونم...

شمس لنگرودی

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 27 اسفند 1393-01:22 ق.ظ

اشتباه نکن
نه زیبایی تو
نه محبوبیت تو
مرا مجذوب خود نکرد
تنها آن هنگام که روح زخمی مرا بوسیدی
من عاشقت شدم

شمس لنگرودی




نظرات() 

یغمای جندقی

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 5 اسفند 1393-02:06 ب.ظ

ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است     
                     ناصح از باده سخن کن که نصیحت باد است
خیز و از شعله می آتش نمرود افروز
                       خاصه اکنون که گلستان ٬ ارم شداد است
سیل کهسار خم از میکده در شهر افتاد
                              وای بر خانه پرهیز که بی بنیاد است
با زلال خضرم از می روشن چه نیاز
                        چشمه آب سیاهی که دراین بغداد است
به جز از تاک که شد محترم از حرمت می
                         زادگان را همه فخر از شرف اجداد است
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
                             آن چه البته به جایی نرسد فریاد است

گفته ای نیست گرفتار مرا آزادی                                                        

                             نه که هر کس که گرفتار تو شد آزاد است
چشم زاهد به شناسایی سر رخ و زلف
                             دیدن روز و شب اعمی مادرزاد است
گفتمش خسرو شیرین که ای دل بنمود
                       کان که در عهد من این کوه کند فرهاد است
هرکه یغما شنود ناله گرمم گوید
               آهن سرد چه کوبی دلش از فولاد است



یغمای جندقی





نظرات() 

سهراب سپهری

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 3 اسفند 1393-11:09 ب.ظ

آه، در ایثار سطح ها چه شکوهی است !


                                     ای سرطان شریف عزلت!


                                                    سطح من ارزانی تو باد!


یک نفر آمد


      تا عضلات بهشت


              دست مرا امتداد داد


یک نفر آمد که نور صبح مذاهب


                      در وسط دگمه های پیرهنش بود


از علف خشک آیه های قدیمی


                            پنجره می بافت


مثل پریروزهای فکر، جوان بود


حنجره اش از صفاف آبی شط ها


                                     پر شده بود


یک نفر آمد کتاب های مرا برد


      روی سرم سقفی از تناسب گل ها گشید


                         عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد


میز مرا زیر معنویت باران نهاد


                              بعد، نشستیم


حرف زدیم از دقیقه های مشجر


               از کلماتی که زندگی شان ، در وسط آب می گذشت


فرصت ما زیر ابرهای مناسب


                       مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه


                                            حجم خوشی داشت


نصفه شب بود، از تلاطم میوه


                         طرح درختان عجیب شد


رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت


                  بعد


                        دست در آغاز جسم آب تنی کرد


                                     بعد در احشای خیس نارون باغ


                                                                        صبح شد.



سهراب سپهری





نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox