بهترین شعرهایی که می خونم...

مهدی سهیلی

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 13 فروردین 1392-08:57 ب.ظ

 آی . . . زندانبان!

صدای ضجه زندانیه در مانده را بشنو

در این دخمه ی دلتنگ جان فرسای را بگشا

از این بندم رهایی ده

مرا بار دگر با نور خورشید آشنایی ده

که من دیدار رنگ آسمان را آرزو مندم

بسی مشتاق دیدار زن و لبخند فرزندم

من دور از زن و فرزند

            به یک دیدار خشنودم

                   به یک لبخند، خورسندم

الا ای همسرم ، ای همسفر با شادی و رنجم!

             از پشت میله های زندان، ترا دلتنگ می بینم

و رویت را که زیبا گلبن گلخانه ی من بود
                                            بسی بیرنگ می بینم.

به پشت میله های سرد، چشمت گریه آلود است

در آغوش تو می بینم سر فرزند را بر شانه ات غمناک

مگو فرزند ... جانم ،
         
                 دخترم، امید دلبندم

                                      تو تنها، دخترم تنها

چو می آئی به دیدارم

     نگاهت مات و لب خاموش

                         نمیخوانی ز چشمانم

که من مردی گنه آلوده ام اما پشیمانم

ترا در چشم غمگین است فریاد ملامت ها

مرا در جان ناشاد است غوغای ندامت ها

ترا می بینم و بر این جدائی اشک میریزم

نمیدانی چه غمگین است

                               غروب تلخ پائیزم

الا ای نغمه خوان نیمه شب ، ای رهنورد مست!

که هر شب میخزی از پشت این دیوار ،مستانه

و میپویی بسوی خانه ی خود،
 
                                  مست و دیوانه

دم دیگر در آغوش زن و فرزند، خورسندی

نه در رنجی، نه در بندی

ولی من آشنای رنجم و با شوق، بیگانه

تو بر کامی و من ناکام

تو در آن سوی ، آزادی

من اینجا بسته ام در دام

میان کام و ناکامی، نباشدغیر چندین گام

               بکامت باد، این شادی

                                        حلالت باد، آزادی

تو ای آزاده ی خوشبخت، ای مرد سعادتمند!

که شبها خاطری مجموع و یاری نازنین داری

میان همسر وفرزند

            دلت همخانه ی شادی

                          لبت همسایه ی لبخند

                                              بهر جا میروی آزاد

بهرسویی که دل می گویدت رو میکنی خورسند

نه در رنجی و نه ، دربند

                بکامت باد، این شادی

                                حلالت باد، آزادی...


مهدی سهیلی




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 7 فروردین 1392-06:38 ب.ظ



بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز

بنشینم و از عشق سرودی بسرایم .

آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبکبال ،

                             پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم


خورشید از آن دور ، از آن قله پر برف

آغوش کند باز ،       

           همه مهر ،

                      همه ناز


سیمرغ طلایی پرو بالی ست که چون من

                           از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست

               پرواز به آنجا که سرود است و سرورست .

آنجا که ، سراپای تو ، در روشنی صبح

               رویای شرابی ست که در جام بلور است .

آنجا که سحر ، گونه گلگون تو در خواب

           از بوسه خورشید ، چو برگ گل ناز است ،

آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد ،

            چشمم به تماشا و تمنای تو باز است !


من نیز چو خورشید ، دلم زنده به عشق است .

راه دل خود را ، نتوانم که نپویم

         هر صبح ، در آیینه جادویی خورشید

                   چون می نگرم ، او همه من ، من همه اویم !

او ، روشنی و گرمی بازار وجود است .

              در سینه من نیز ، دلی گرم تر از اوست .

او یک سرآسوده به بالین ننهادست

               من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست .

ما هردو ، در این صبح طربناک بهاری

             از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم

ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبیعت

             با دیده جان ، محو تماشای بهاریم .

ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم ،

   ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،

                  بگذار که  سرمست و غزل خوانمن و خورشید :
          

                                        بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم .


از فریدون مشیری




نظرات() 

سهراب سپهری

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 4 فروردین 1392-11:00 ب.ظ



آه، در ایثار سطح ها چه شکوهی است !

                                     ای سرطان شریف عزلت!

                                                    سطح من ارزانی تو باد!
یک نفر آمد

      تا عضلات بهشت

              دست مرا امتداد داد

یک نفر آمد که نور صبح مذاهب

                      در وسط دگمه های پیرهنش بود

از علف خشک آیه های قدیمی

                            پنجره می بافت

مثل پریروزهای فکر، جوان بود

حنجره اش از صفاف آبی شط ها

                                     پر شده بود

یک نفر آمد کتاب های مرا برد

      روی سرم سقفی از تناسب گل ها گشید

                         عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد

میز مرا زیر معنویت باران نهاد

                              بعد، نشستیم

حرف زدیم از دقیقه های مشجر

               از کلماتی که زندگی شان ، در وسط آب می گذشت

فرصت ما زیر ابرهای مناسب

                       مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه

                                            حجم خوشی داشت

نصفه شب بود، از تلاطم میوه

                         طرح درختان عجیب شد

رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت

                  بعد

                        دست در آغاز جسم آب تنی کرد

                                     بعد در احشای خیس نارون باغ

                                                                        صبح شد.

از سهراب سپهری






نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 3 فروردین 1392-02:23 ق.ظ

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است
 
 زمان در بستر شب خواب و بیدار است
 
هوا آرام

         شب خاموش 
 
                  راه آسمان ها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

رود آنجا که می بافتند کولی های جادو گیسوی شب را

همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها خود می سوزند
 
همان جاها که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند

همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند

همان جا ها که پشت پرده شب دختر خورشیدِ فردا را می آرایند
 
   همین فردای افسون ریز رویایی

      همین فردا که راه خواب من بسته است

          همین فردا که روی پرده پندار من پیداست
 
                   همین فردا که ما را روز دیدار است
 
                         همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست

             همین فردا
 
                  همین فردا
 
من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
 
زمان در بستر شب خواب و بیدار است
 
سیاهی تار می بندد
 
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
 
دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است
 
به هر سو چشم من رو میکند فرداست
 
سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند
 
قناری ها سرود صبح می خوانند
 
من آنجا چشم در راه توام ناگاه
 
   ترا از دور می بینم که می آیی
 
           ترا از دور می بینم که میخندی
 
                   ترا از دورمی بینم که می خندی و می آیی
 
نگاهم باز حیران تو خواهد ماند
 
سراپا چشم خواهم شد
 
ترا در بازوان خویش خواهم دید
 
سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد
 
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

   برایت شعر خواهم خواند
 
          برایم شعر خواهی خواند
 
                  تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید
 
و گر بختم کند یاری
 
              در آغوش تو ای افسوس
 
                               سیاهی تار می بندد
 
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
 
            هوا آرام 

                  شب خاموش 

                         راه آسمان ها باز
 
زمان در بستر شب خواب و بیدار است . . . 


از فریدون مشیری





نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic