تبلیغات
شـــب شـــعـر - مطالب اسفند 1391
 
بهترین شعرهایی که می خونم...

عطار نیشابوری

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 30 اسفند 1391-06:30 ب.ظ



ای بلبل خوشنوا فغان کن
عید است نوای عاشقان کن

چون سبزه ز خاک سر برآورد
ترک دل و برگ بوستان کن

بالشت ز سنبل و سمن ساز
وز برگ بنفشه سایبان کن

چون لاله ز سر کله بینداز
سرخوش شو و دست در میان کن

بردار سفینه‌ غزل را
وز هر ورقی گلی نشان کن

صد گوهر معنی ار توانی
در گوش حریف نکته‌دان کن

وان دم که رسی به شعر عطار
در مجلس عاشقان روان کن

ما صوفی صفه‌ی صفاییم
بی خود ز خودیم و از خداییم


عطار نیشابوری


پ.ن: سال نو بر تمامی دوستان مبارک، سال خوبی داشته باشید.





نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 27 اسفند 1391-04:32 ب.ظ

با چشم ها ز حیرت این صبح نابجای

خشکیده بر دریچه خورشید چهار طاق

بر تارکِ سپیده این روز پا به زای

دستان بسته ام را آزاد کردم از زنجیرهای خواب

                                                       فریاد بر کشیدم

   اینک چراغ معجزه

    مردم تشخیص نیم شب را از فجر در چشم های کور دلیتان

                                                   سویی بجای اگر مانده است آنقدر

تا از کیسه تان نرفته تماشا کنید خوب در آسمان شب پرواز آفتاب را

با گوش های نا شنواییتان این تُرفه بشنوید

                                     در نیم پرده شب آواز آفتاب را

دیدیم گفتندخلق نیمی پرواز روشنش را آری

                       نیمی به شادی از دل فریاد بر کشیدند

                                         با گوش جان شنیدیم آواز روشنش را

باری من با دهانی حیرت گفتم:

                              ای یاوه یاوه یاوه!

                                         خلایق مستید و منگ !

                                                     یا به تظاهر تزویر میکنید؟

از شب هنوز مانده دو دانگی

ور تائبید و پاک و مسلمان نماز را از چاوشان نیامده بانگی

هر گاو گند چاله دهانی آتشفشانِ روشنِ خشمی شد

این گول بین که روشنی آفتاب را از ما دلیل میطلبد

                                                          طوفان خنده ها . . .


خورشید را گذاشته میخواهد با اتکا به ساعت شماته دار خویش

بیچاره خلق را متقاعد کند که شب هنوز از نیمه نیز برنگذشته است

                                                          طوفان خنده ها . . .


من درد در رگانم

        حسرت در استخوانم

                 چیزی نظیر آتش در جانم پیچید

سرتاسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد

تا قطره ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم

از تلخی تمامی دریاها در اشکِ ناتوانی خود ساغری زدم

آنان به آفتاب شیفته بودند

    زیرا که آفتاب تنهاترین حقیقتشان بود

           احساس واقعیتشان بود

                 با نور و گرمیش مفهوم بی ریای رفاقت بود

                           با تابناکیش مفهوم بی فریب صداقت بود

ای کاش میتوانستند از آفتاب یاد بگیرند

                که بی دریغ باشند در دردها و شادی هاشان

                                                            حتی با نان خشکشان


و کاردهایشان را جز از برای قسمت کردن بیرون نیاورند

افسوس آفتاب مفهوم بی دریغ عدالت بود

و آنان به عدل شیفته بودندو اکنون

با آفتاب گونه ای آنان را این گونه دل فریفته بودند

ای کاش میتوانستم خون رگان خود را من

                                 قطره

                                     قطره

                                          قطره بگریم تا باورم کنند

ای کاش میتوانستم یک لحظه میتوانستم ای کاش

بر شانه های خود بنشانم این خلق بی شمار را

گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خویش ببینند که

               خورشیدشان کجاست و باورم کنند

                                                         ای کاش میتوانستم...


احمد شاملو 




نظرات() 

فریدون مشیری

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 24 اسفند 1391-06:02 ب.ظ

افق می‌گفت:  آن افسانه‌گو

         آن افسانه گوی شهر سنگستان،

          به دنبال کبوترهای جادوی بشارت‌گو

                                                سفر کرده‌ست

شفق می‌گفت:

         من می‌دیدمش، تنها، تکیده، ناتوان، دلتنگ،

          ملول از روزگارانی که در این شهر سر کرده‌ست.

 
سپیدار کهن پرسید:

                       به فریادش رسید آیا،حریق و سیل یا آوار؟

صنوبر گفت:

              توفانی گران‌تر زان‌چه او می‌خواست،

         پیرامون او برخاست

         که کوبیدش به صد دیوار و پیچیدش به هم طومار !

سپاه زاغ‌ها از دور پیدا شد

            سکوتی سهمگین بر گفتگوها حکم‌فرما شد.

پس از چندی، پر و بالی به هم زد مرغ حق،

                 آرام و غمگین خواند:

                               دریغ از آن سخن سالار

                                       که جان فرسود، از بس گفت تنها

                                                                       درد دل با غار... !

توانم گفت ، او قربانی غم‌های مردم شد

    صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،


                             همچون ابر،

                 رخسار افق را تیره می‌کردند، کم‌کم محوشد، گم شد!

 
گل سرخ شفق پژمرد،


           گوهرهای رنگین افق را تیرگی‌ها برد

صدای مرغ حق، بار دگر چون آخرین آهی که از چاهی برون آید

                      چه جای چاه، از ژرفای نومیدی چنین برخاست:

مگر اسفندیاری،

                   رستمی،

                      از خاک برخیزد

که این دل‌مرده ، شهر مردمانش سنگ را

                                     زان خواب جاودیی برانگیزد.


پس از آن، شب فرو افتاد و با شب

               پرده سنگین تاریکی، فراموشی . . .

پس از آن، روزها، شب‌ها گذر کردند

                         سراسر بهت و خاموشی . . .

                                پس از آن، سال‌های خون دل نوشی . . . !

 
هنوز اما، شباهنگام

          شباهنگان گواهانند

                که آوایی حزین از جای جای شهر سنگستان

   بسان جویباری جاودان جاری‌ست...

 
مگر همواره بهرامان ورجاوند، می‌نالند، سر درغار

                      کجایی ای حریق،

                                         ای سیل،

                                                    ای آوار!



    از فریدون مشیری

پ.ن: این شعر ظاهرا برای مهدی اخوان ثالث خوانده شده.




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 20 اسفند 1391-08:47 ب.ظ



به گوهرِ مراد
 
به نوکردنِ ماه
     بر بام شدم

با عقیق و سبزه و آینه.

           داسی سرد بر آسمان گذشت

                        که پروازِ کبوتر ممنوع است.

                               صنوبرها به نجوا چیزی گفتند

و گزمه‌گان به هیاهو شمشیر در پرنده‌گان نهادند.

                                                              ماه برنیامد.


احمد شاملو






نظرات() 

حافظ

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 16 اسفند 1391-09:35 ب.ظ

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد
 
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو عمر خودش کابین داد

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کف غصه دوران دل حافظ خون شد
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد
 

از : حافظ




نظرات() 

عطار نیشابوری

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 11 اسفند 1391-05:32 ب.ظ


نگاری مست و لایعقل چو ماهی
درآمد از در مسجد، پگاهی

سیه‌زلف و سیه‌چشم و سیه‌دل
سیه‌گر بود و پوشیده سیاهی



ز هر مویی که اندر زلف او بود
فرو می‌ریخت کفری و گناهی

درآمد پیش پیر ما به زانو
بدو گفت ای اسیر آب و جاهی

فسردی همچو یخ از زهد کردن
بسوز آخر چو آتش گاه‌گاهی

چو پیر ما بدید او را برآورد
ز جان آتشین چون آتش، آهی

ز راه افتاد و روی آورد در کفر
نه رویی ماند در دین و نه راهی

به تاریکی زلف او فرو رفت
به دست آورد از آب خضر، چاهی

دگر هرگز نشان او ندیدم
که شد در بی‌نشانی پادشاهی

اگر عطار هم با او برفتی
نیرزیدیش عالم، برگ کاهی


عطار نیشابوری




نظرات() 

سیدعلی صالحی

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 11 اسفند 1391-01:52 ق.ظ

اگر مُرده ای، بیا و مرا بــبَر...
و اگر زنده ای هنوز...
لااقل خطی، خبری ، خوابی ، خیالی...
بی انصاف...!

سیدعلی صالحی




نظرات() 

ویسوآوا شیمبورسکا

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 8 اسفند 1391-10:14 ب.ظ



ما بچه های این زمانه ایم
وعصر، عصر سیاست است
همه ی امور روزانه ، امور شبانه
چه مال تو باشد چه مال ما یا شما
امور سیاسی اند.

... چه بخواهی چه نخواهی
ژن هایت سابقه ی سیاسی دارند
پوستت ته رنگ سیاسی دارد
چشم هایت جنبه ی سیاسی دارند!
هر چه میگویی طنین سیاسی پیدا میکند
سکوتت چه بخواهی چه نخواهی
سیاسی تعبیر میشود
حتی هنگامی که از باغ وجنگل میگذری
 گامهای سیاسی برمیداری ،
روی خاک سیاسی.

لازم نیست انسان باشی
تا بر اهمیت سیاسی ات افزوده شود
کافی ست نفت باشی،علوفه یا مواد بازیافتی...!
یا میز مذاکراتی که شکل آن
ماههاست مورد جنگ وجدال است :
پشت کدام میز درباره ی زندگی ومرگ باید مذاکره کرد
میزگرد یا میزمربع!

دراین اثنا...
آدمها گم میشدند
جانوران میمردند
خانه ها میسوختند
ومزارع بایر میشدند
مثل زمانهای قدیم که کمتر سیاسی بودند...

ویسوآوا شیمبورسکا




نظرات() 

احمد شاملو

نوشته شده توسط :علیرضا
یکشنبه 6 اسفند 1391-08:47 ب.ظ

اقیانوس است آن:
ژرفا و بی‌کرانه‌گی،
پرواز و گردابه و خیزاب 
   
                       بی آنکه بداند.


کوه است این:
شُکوه ِ پادرجایی،
فراز و فرود و گردن‌کشی      
                       بی این که بداند.


مرا اما      
                       انسان آفریده‌ای:

ذره‌ی بی شکوهی      
                       گدای پَشم و پِشک ِ جانوران،

تا تو را به خواری تسبیح گوید
از وحشت ِ قهرت بر خود بلرزد
بیگانه از خود چنگ در تو زند
تا تو      
                       کُل باشی.


مرا انسان آفریده‌ای:
شرم‌سار ِ هر لغزش ِ ناگزیر ِ تن‌اش
سرگردان ِ عرصات ِ دوزخ و سرنگون ِ چاه‌سارهای عَفِن:

یا خشنود ِ گردن نهادن به غلامی‌ تو
سرگردان ِ باغی بی‌صفا با گل‌های کاغذین.

فانی‌ام آفریده‌ای
پس هرگزت دوستی نخواهد بود که پیمان به آخر برد.
بر خود مبال که اشرف ِ آفرینه‌گان ِ تواَم من:

 
با من
     
      خدایی را      
                       شکوهی مقدّر نیست.

 
 نقش ِ غلط مخوان      
                       هان!
اقیانوس نیستی تو
جلوه‌ی سیال ِ ظلمات ِ درون.
کوه نیستی
خشکینه‌ی بی‌انعطافی محض.

انسانی تو
سرمست ِ خُمب ِ فرزانه‌گی‌یی
که هنوز از آن قطره‌یی بیش درنکشیده
از مُعماهای َ سیاه سر برآورده
هستی      
      معنای خود را با تو محک می‌زند.
از دوزخ و بهشت و فرش و عرش برمی‌گذری
 

و دایره‌ی حضورت
جهان را
     
                       در آغوش می‌گیرد.
نام ِ تواَم من
به یاوه معنایم مکن!


استاد احمد شاملو





نظرات() 

حمید مصدق

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 2 اسفند 1391-02:09 ب.ظ

دل وحشت زده در سینه من می لرزید

دست من ضربه به دیوار زندان کوبید

ای همسایه زندانی من 

ضربه دست مرا پاسخ گوی

ضربه دست مرا پاسخ نیست  

تا به کی باید تنها تنها 

وندر این زندان زیست  ؟؟؟

ضربه هر چند به دیوار فرو کوبیدم

پاسخی نشنیدم

سال ها رفت که من

کرده ام با غم تنهایی خو 

دیگر از پاسخ خود نومیدم

راستی هان  

چه صدایی آمد ؟

ضربه ای کوفت به دیواره زندان دستی ؟

ضربه می کوبد همسایه زندانی من 

پاسخی می جوید 

دیده را می بندم

در دل از وحشت تنهایی او می خندم

 

حمید مصدق



نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox