بهترین شعرهایی که می خونم...

مهدی اخوان ثالث

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394-06:49 ب.ظ

به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند

دلم تنگ است .

بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهیها

دلم تنگ است .

بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه

در این ایوان سرپوشیده، وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده‌ام با این پرستوها و ماهی‌ها

و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

بیا ای هم‌گناه من درین برزخ

بهشتم نیز و هم دوزخ

به دیدارم بیا، ای هم‌گناه، ای مهربان با من

که اینان زود می‌پوشند رو در خواب‌های بی‌گناهیها

و من می‌مانم و بیداد بی خوابی .

در این ایوان سرپوشیده‌ی متروک

شب افتاده‌ست و در تالاب من دیری‌ست

که درخوابند آن نیلوفر آبی و ماهیها، پرستوها

بیا امشب که بس تاریک و تنهایم

بیا ای روشنی، اما بپوشان روی

که می‌ترسم ترا خورشید پندارند

و می‌ترسم همه از خواب برخیزند

و می‌ترسم همه از خواب برخیزند

و می‌ترسم که چشم از خواب بردارند

نمی‌خواهم ببیند هیچ‌کس ما را

نمی‌خواهم بداند هیچ‌کس ما را

و نیلوفر که سر بر می‌کشد از آب

پرستوها که با پرواز و با آواز

و ماهیها که با آن رقص غوغایی

نمی‌خواهم بفهمانند بیدارند .

شب افتاده ست و من تنها و تاریکم

و در ایوان و در تالاب من دیری‌ست در خوابند

پرستوها و ماهیها و آن نیلوفر آبی

بیا ای مهربان با من !

بیا ای یاد مهتابی !


مهدی اخوان ثالث




عباس صفاری

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 28 اردیبهشت 1394-04:09 ب.ظ

هر بار که آمده ای
آخرین بار بوده است
و هربار که رفته ای اولین بار
فردا تو را
برای اولین بار خواهم دید
همانطور که دیروز
برای آخرین بار دیدمت
شاید امروز نیز صدایت
که بارش شیرین توت
بر پرده کتای است
دهانم را آب بیندازد
ماه نیستی
تا در قاب نقره ای ات
هر بار که نو می شوی
حکایتی کهن باشد
افتاده به جان من
آغوش شعله وری هستی
که در چشم بر هم زدنی
کن فیکون می کنی مرا
و هر بار که رفتنم را
از پاگرد پلکان
تماشا می کنی
مانند قزل آلای نگون بختی
که یک عقاب تیز چنگ
از رودخانه قاپیده باشد
گیجم و نمیدانم
چه بر سرم آمده است

............

عباس صفاری



سیمین بهبهانی

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 26 اردیبهشت 1394-12:53 ب.ظ

ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر ، زانکه به جز تلخی اندوه

در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم

ای رفته ز دل راست بگو ! بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سویم ؟

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه

من او نیم ، او مرده و من سایه اویم

من او نیم ، آخر دل من سرد و سیاه است

او در دل سودازده از عشق شرر داشت

او در همه جا ، با همه کس ، در همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر ! به سر داشت

من او نیم ، این دیده من گنگ و خموش است

در دیده او آن همه گفتار ، نهان بود

وان عشق غم آلود در آن نرگس شبرنگ

مرموزتر از تیرگی شامگهان بود

من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ

دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده جان بخش

مهتاب صفت بر گل شبنم زده میخفت

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

آن کس که تو میخواهیش از من به خدا مرد

او در تن من بود و ندانم که به ناگاه

چون دید و چه ها کرد و کجا رفت و چرا مرد

من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش

افسردگی و سردی کافور نهادم

او مرده و در سینه من ، این دل بی مهر

سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

 سیمین بهبهانی


احمدرضا احمدی

نوشته شده توسط :علیرضا
جمعه 4 اردیبهشت 1394-09:42 ب.ظ

من
انبوهی از این بعدازظهرهای جمعه را
بیاد دارم كه در غروب آنها
در خیابان
از تنهایی گریستیم
ما نه آواره بودیم، نه غریب
اما
این بعدازظهر های جمعه پایان و تمامی نداشت
می گفتند از كودكی به ما
كه زمان باز نمی گردد
اما نمی دانم چرا
این بعد از ظهر های جمعه باز می گشتند!

- احمدرضا احمدی



دیوان شمس

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 2 اردیبهشت 1394-03:54 ب.ظ

رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو؟
گفتند خواجه عاشق و مست است و کو به کو

گفتم فریضه دارم آخر نشان دهید
من دوستدار خواجه‌ام آخر نیم عدو

گفتند خواجه عاشق آن باغبان شده‌ست
او را به باغ‌ها جو یا بر کنار جو

مستان و عاشقان بر دلدار خود روند
هرکس که گشت عاشق رو دست از او بشو

ماهی که آب دید نپاید به خاکدان
عاشق کجا بماند در دور رنگ و بو


دیوان شمس


گروس عبدالملکیان

نوشته شده توسط :علیرضا
شنبه 22 فروردین 1394-02:47 ب.ظ

با لوله‌ی تفنگ چای را هم می‌زند

با لوله‌ی تفنگ جدول را حل می‌کند

با لوله‌ی تفنگ فکرهایش را می‌خاراند

 

گاهی هم

روبه‌روی خودش می‌نشیند

و ترکش‌های خاطره را

از مغزش بیرون می‌کشد

 

در جنگ‌های زیادی جنگیده است

اما حریف تنهایی‌اش نمی‌شود

 

قرص‌ها

کم‌رنگ‌ترش کرده اند

آن‌قدر که سایه‌اش بلند می‌شود

می‌رود، برایش آب می‌آورد

 

باید قبول کنیم

که هرگز

هیچ سربازی

زنده از جنگ برنگشته است...

 

از : گروس عبدالملکیان



شمس لنگرودی

نوشته شده توسط :علیرضا
چهارشنبه 27 اسفند 1393-02:22 ق.ظ

اشتباه نکن
نه زیبایی تو
نه محبوبیت تو
مرا مجذوب خود نکرد
تنها آن هنگام که روح زخمی مرا بوسیدی
من عاشقت شدم

شمس لنگرودی


یغمای جندقی

نوشته شده توسط :علیرضا
سه شنبه 5 اسفند 1393-03:06 ب.ظ

ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است     
                     ناصح از باده سخن کن که نصیحت باد است
خیز و از شعله می آتش نمرود افروز
                       خاصه اکنون که گلستان ٬ ارم شداد است
سیل کهسار خم از میکده در شهر افتاد
                              وای بر خانه پرهیز که بی بنیاد است
با زلال خضرم از می روشن چه نیاز
                        چشمه آب سیاهی که دراین بغداد است
به جز از تاک که شد محترم از حرمت می
                         زادگان را همه فخر از شرف اجداد است
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
                             آن چه البته به جایی نرسد فریاد است

گفته ای نیست گرفتار مرا آزادی                                                        

                             نه که هر کس که گرفتار تو شد آزاد است
چشم زاهد به شناسایی سر رخ و زلف
                             دیدن روز و شب اعمی مادرزاد است
گفتمش خسرو شیرین که ای دل بنمود
                       کان که در عهد من این کوه کند فرهاد است
هرکه یغما شنود ناله گرمم گوید
               آهن سرد چه کوبی دلش از فولاد است



یغمای جندقی



سهراب سپهری

نوشته شده توسط :علیرضا
دوشنبه 4 اسفند 1393-12:09 ق.ظ

آه، در ایثار سطح ها چه شکوهی است !


                                     ای سرطان شریف عزلت!


                                                    سطح من ارزانی تو باد!


یک نفر آمد


      تا عضلات بهشت


              دست مرا امتداد داد


یک نفر آمد که نور صبح مذاهب


                      در وسط دگمه های پیرهنش بود


از علف خشک آیه های قدیمی


                            پنجره می بافت


مثل پریروزهای فکر، جوان بود


حنجره اش از صفاف آبی شط ها


                                     پر شده بود


یک نفر آمد کتاب های مرا برد


      روی سرم سقفی از تناسب گل ها گشید


                         عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد


میز مرا زیر معنویت باران نهاد


                              بعد، نشستیم


حرف زدیم از دقیقه های مشجر


               از کلماتی که زندگی شان ، در وسط آب می گذشت


فرصت ما زیر ابرهای مناسب


                       مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه


                                            حجم خوشی داشت


نصفه شب بود، از تلاطم میوه


                         طرح درختان عجیب شد


رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت


                  بعد


                        دست در آغاز جسم آب تنی کرد


                                     بعد در احشای خیس نارون باغ


                                                                        صبح شد.



سهراب سپهری



سید علی صالحی

نوشته شده توسط :علیرضا
پنجشنبه 30 بهمن 1393-05:28 ب.ظ

تنها پیراهن تو می داند
آنجا
چه رازی از لذت لیمو خواب است.

آیا دختران پرتقال چین می دانند
سه پنج شنبه مانده به آخر پاییز
عروسی باغ است!؟

زیر درخت سپیدار،
خواب می دید
معلم جوان دهکده.

آن سو تر
انبوه زائران
به جانب فانوس روشن بالای کوه می رفتند.

دختری میان دختران پرتقال چین
برای معلم جوان
نان و سرشیر و پتو آورده بود.


-سید علی صالحی




درباره وبلاگ:


Instagram

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت

نویسندگان:




طبقه بندی:


آخرین پستها:


آرشیو:



آمار وبلاگ:


The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox